::ชีวิต Asirup::
posted on 24 Apr 2008 00:53 by asirupบางครั้ง ตอนที่ปั่นจักยาน เคยสงสัยว่า เราปั่นมาไกลเท่าไหร่นะ ถึงควรจะกลับหันหลังไปได้
ทุกๆครั้ง ที่ปั่นออกไป คิดแบบนี้เสมอ และ ทุกๆครั้ง ก็ให้เข็มนาฬิกา เป็นตัวกำหนด
'เฮ้ กลับบ้านได้แล้วล่ะ พวก'
เคยถอดนาฬิกาแล้วก็เริ่มต้นปั่นเหมือนเคย คราวนี้ปั่นไกลกว่าที่เคยปั่น จนมาถึงทะเล
'ปีนขึ้นไปบนก้อนหิน แล้วก็มองพระอาทิตย์ขึ้น'
กลับบ้านได้รึยังนะ???
ไม่รู้ว่า ความรู้สึกมันเหมือนตอนที่พยายามตีลังกาบนพื้นหญ้ารึเปล่า
เวลาไหลลื่นไปตามบีทกลอง แล้วเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง เมื่อหลังกระแทกพื้น
ทั้งๆที่จังหวะดนตรีดำเนินต่อไป แต่เรากลับสูดกลิ่นหญ้า แล้วก็นอนมองฟ้าอยู่คนเดียว
ยังมืดอยู่เลย มีดาวด้วย ออกจากบ้านเร็วไปรึเปล่า ???
ตอนนี้ความรู้สึกมันปนเปไปหมด ตอนที่กำลังไถลไปกับโรลเลอร์เบลด
หรือว่าอยู่บนจักยาน มันไม่ต่างกันเลย รู้สึก สบายจังเลย
สบายๆน่า แล้วโลกนี้จะมีความสุข
เหมือนกับทุกครั้งตอนที่ปีนขึ้นไปบนหลังคา รู้ทั้งรู้ว่าลมเย็นๆทำให้เจ็บคอ
แต่ ความสุขตอนที่ได้แผ่ดูพระจันทร์มันมีมากกว่า
'แล้วใครจะห่วงเรื่องเจ็บคอล่ะ'
กางแขนออกไป ไม่ต้องกลัวว่ารถจะชน ถึงแม้จะอยู่กลางถนน เพราะมันแค่ตี 5
สวนทางกับคนที่ซ้อมวิ่งทุกเช้า แอบลักชมพู่บ้านเพื่อน แล้วก็แกล้งไอ้เต้าหู้ ที่เห่าอย่างไร้ทางสู้
ทักทายคนที่ตกปลาอยู่ที่สะพานติณณ์ เสียวว้อย กลัวรถเหมือนกันแฮะ
วาดรูปการ์ตูนให้ชินดงสุดหล่อ ผัดบร็อคโคลีกินตอนเช้า ให้อาหารปลาคาร์ฟที่สระหน้าหมู่บ้าน
ท่องศัพท์ภาษาอังกฤษ ออกไปวิ่ง ฟังเพลงของเชน วาร์ด กับ ชอว์น[ทำไมเราอ่านว่า ซีนฟะ]
คิดว่า เอค่อนกับชอว์นเหมือนกันตรงที่จะมี "เสียง"ประจำตัว
ของซีนก็รู้สึกจะเป็นคำว่า She - yo เช่โย่ว หรืออะไรซักอย่าง
ส่วนเอค่อน ก็จะเป็นเสียงที่อธิบายไม่ถูกแฮะ เสียงอิเล็กทรอนิกส์
เอ้อ วนมาเรื่องนี้จนได้
ไปแล้วนะ พรุ่งนี้คงเรียบง่าย แต่เราชอบแบบนี้ที่สุด
ใครผ่านไปผ่านมา ฝากให้อาหารปลาด้วยนะคะ เข้าบล็อกพี่วิชัยแล้ว อยากได้สุดๆ
เลยไปหามาซะเลย ตอนนี้มีปลาไว้เลี้ยงแล้ว