. : : A s i r u p ll Promote Cash Ver : : .?

เมื่อเดือนมีนา ได้ไปเที่ยวแม่กลอง สมุทรสงครามมา

จะมาที่ตลาดน้ำยามเย็นใช่ป่ะ พอไปถึง

"เงียบ ทุกอย่างเลยแฮะ"

แหงอ่ะ แกไปวันพุธ มันเปิดซะที่ไหน มันเปิด ศุกร์เสาร์ อาทิตย์ มั่วละ เราก็เลยเดินเล่นแถวนั้น ซื้อไอติม ถ่ายรูป เดินข้ามสะพาน ไปมาๆ ไปร้านกาแฟ ซื้ออมยิ้ม ดูความเงียบของมัน นั่งกินไอติมริมแม่น้ำ

ซักพัก มีพี่เค้ามาถามว่า จะดูหิ่งห้อยมั๊ยน้อง

แม่เราก็ตัดสินใจดู แต่เราไม่อยากดู เรารำคาญเสียงเรือสุดๆ เราเกลียดเสียงดัง อีกอย่างเค้าบอกว่าถ้าหิ่งห้อยได้ยินเสียงดังมันจะตกใจด้วยไม่ใช่หรอไง แต่แม่ก็ลากขึ้นเรือไปได้นะ

เรานั่งทางขวาของรือ ส่วนใหญ่เค้าดูกันด้านซ้ายอ่ะ แม่ก็ชี้ไป พูดไป

"น้องแพง ดูนั่นสิ สวย ดู ๆ ๆ ๆ ๆ"

บอกตามตรง ระยะประมาณ 500 เมตรแรกที่ออกมาจากชุมชนอะ เราไม่เห็นหิ่งห้อยซักตัว

ผ่านมาซักนิด เห็นหิ่งห้อยอยู่ 2 ตัว เราก็มอง พอหลังจากนั้น เราก็ไม่ได้ดูอีกเลย

'แค่รู้ว่ามันยังมีอยู่ เราก็พอใจแล้วล่ะ ดีใจนะ ที่มันยังไม่หายไป'

มันมีน้อยจังเลย น้อยมากๆเลย ที่นราธิวาสยังมีเยอะกว่านี้อีก ระยะทางระหว่า รือเสาะกับบาเจาะ หิ่งห้อยเยอะมากจนบินเข้ามาในรถ แล้วพี่ภูมิก็เล่นกับมัน

เราตัดสินใจแล้วว่า เราจะไม่ไปดูหิ่งห้อยที่แม่กลองอีก ไม่อยากสนับสนุนการทำลายสิ่งมีชีวิตที่สวยงามแบบนี้

ตลอดระยะทางเราเอาแต่ยื่นหัวออกไปนอกเรือ แล้วก็ดูดาวบนฟ้า

'นั่นไง หิ่งห้อย มันอยู่บนนั้น'

แม่อารมณ์เสียมาก ที่เราเอาแต่ใจ ไม่ยอมดูหิ่งห้อย เอาแต่ทำหน้ามุ่ยมาตลอดทาง แม่บอกว่าเราเอาใจยาก หิ่งห้อยก็ไม่ชอบ ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ไม่อยากทำลายมันเท่านั้นเอง

พอมาที่รีสอร์ต ก็ กินกุ้ง กับปลาทู อร่อยสุดๆ ฟาดเรียบ ไม่มีเหลือ

เรือตกกุ้งเยอะนะ แต่เค้าบอกว่า น้อยคน ที่จะตกกุ้งได้เก่ง เพราะกุ้งมันกินแบบ 'สุภาพ' มาก ค่อยๆหนีบ ค่อยๆตอด เบามาก คนที่มีประสบการณ์เท่านั้นจะรู้สึก

ระหว่างทางชมหิ่งห้อยผ่านคลองผีหลอกด้วย นึกว่ามีคนตายเยอะ ที่ไหนได้ เป็นภูมิปัญญาของชาวบ้านที่เอาไม้สีขาวตีกับน้ำจนปลาตกใจกระโดดขึ้นมาบนลำเรือ

ตอนกลางคืน มานั่งที่ระเบียง เราพักที่รีสอร์ทเพียงตะวัน เป็นรีสอร์ทของคนรู้จักของคนรู้จัก มันก็เลยค่อนข้างเป็นส่วนตัว ลมเย็น ไม่มียุง อยากให้ที่สงขลามีแบบนี้บ้างจังเลย

ตอนเช้า ออกมารับลม อยากเล่นน้ำ เตรียมกระโดด แต่ คุณลุงเจ้าของรีสอร์ทบอกว่า มีแลนด์ เยอะ

เราจินตนาการว่า เล่นน้ำอยู่ในแม่น้ำ แล้วก็มีเสียงแบบ เวลาที่ สารคดีเค้าถ่ายทำเรื่องปลาฉลามอ่ะ

เหวย น่าจะบอกตั้งแต่เมื่อคืน จะได้ออกไปท้องร่องจับถลกหนังย่าง

ล้อเล่นน่า แต่ว่า ที่นราธิวาสมีแลนด์เยอะมาก แล้วคนเค้าจะนิยมกินกัน ล้อมจับ ถลกหยัง ย่าง หอมไป 3 บ้าน 8 บ้าน

แต่เราไม่กินนะ เห็นกรรมวิธีการผลิตแล้ว สงสารมัน กินไม่ลง

ทุบหัวป่อกให้สลบ ไม่ก็ตาย ปาดคอ ถอดหนัง บางทีก็กรีดหนังออกเป็นแผ่น ควักอวัยวะ

เอ้ย ไม่อยากคิดแล้ว จะอ้วก

เออ ว่าแต่ ทำไมคนสมุทรสงครามไม่กินแลนด์อ่ะ อยากรู้เหมือนกัน คำตอบคงคล้ายๆ ทำไมคนสงขลาไม่กินหมา ประมาณนั้นมั้ง

แล้วก็ได้ไปกินอาหารทะเล แกงส้มปลาริวกิวอร่อยมาก รสชาติออกหวานๆ ต่างจากของคนใต้ จะออกเค็มเปรี้ยว ไข่ปลาริวกิว พี่เราหลอกว่า เป็นลูกตาปลา[เราไม่กินลูกตาปลามาตั้งแต่ได้ฟังเรื่องนางสิบสอง หลอนจัด ประมาณ 5 ขวบ] พ่อบอกว่า ไข่ปลา ไม่ใช่ลูกตา แต่ไข่มันใหญ่ขนาดนั้น ตัวมันคงใหญ่ใช้ได้เลยนะเนี่ย

ของฝาก ไม่ได้ไปเที่ยวที่ตลาดน้ำอื่นๆเลย ก็เลยแห้วไป ช่างมันเหอะ แค่นี้ก็พอแล้ว

แต่แม่ก็ซื้อน้ำตาลมะพร้าว กะ ลิ้นจี่ กลับมาจนได้[ลิ้นจี่แม่กลองจริงๆไม่ใช่ปลอมที่มาจากที่อื่นแต่ปีนี้ชาวสวนบอกว่าออกน้อย เห็นว่า ต้องอากาศเย็นเจ็ดวันอะไรซักอย่างเนี่ยแหละ รีบก็เลยไม่ได้จด]

จำได้ว่าถึงสงขลาตอนตี 2 กลับมานอนเตียงที่สบายที่สุดในชีวิต ถึงบ้านแล้ว ต้นไผ่ของแพงเหี่ยวนิดหน่อย แต่รดน้ำมันก็กลับมาสดชื่นเหมือนเดิม

ล้วงสมุดบันทึกเล่มเล็ก HipHop Bear ที่แสนจะยับเยินออกมา แล้วเขียนคำๆเดียวก่อนที่จะหลับไป

"กลับบ้าน"

แล้วเรา ก็กลับบ้านไปเลยในวันรุ่งขึ้น นราธิวาส เขียนในเอนทรี่ที่แล้ว