::ทรมานกับอาการเดิมๆ::
posted on 02 Dec 2009 23:37 by asirupตอนนี้อาการเดิมเริ่มสำแดงอีกแล้ว
เราเป็นหวัดอีกแล้ว
เสมหะเหนียวหนึบ อาการแสบคอ กลืนอะไรไม่ลง มาเยือนอีกแล้ว
น้ำมูกสีเขียว อืมม ดีกรีค่อนข้างแรงนะเนี่ย แต่ที่เราเกลียดคือ
รสเลือดที่สัมผัสได้ทุกครั้งที่ไอ
ช่วงนี้การบ้านถล่มทลายมาก แบบ ตั้งตัวไม่ติดกันเลยทีเดียว
งานเดี่ยว งานกลุ่ม ทำให้เรานอนดึก พีก็ต้องลำบากไปด้วย เพราะช่วยเราทำการบ้าน
นอนดึก เจ็บคอ
เกลียดอากาศเย็น เกลียดฝนตก
สกอร์ภาษาของเราตกต่ำมาก
Grammar & Structure 47 - 48 %
Error Identification 66 -70 %
Vocabulary 121 %
Main Idea 52 %
คือ ถือว่าแย่สำหรับเรานะ แย่สำหรับครูด้วย
เราอยากให้ฝนตกลงมาเป็นแผ่นซะ แล้วก็ แดดออกซักที
ได้โปรด ดึงขั้นให้พ้นจากความรู้สึกแบบนี้ซักที
สัมผัสได้ถึงอะไรที่มันไม่เหมือนเดิม
คิดถึงจ๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
คิดถึงอ้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แล้วก็ทุกๆคน ถ้าตุ้มมาอ่านมันคงจะพูดว่า
แพงงงงงงงงง แล้วเค้าอ่าาาาาาาาาาาาาาาา
พิมพ์ไม่อ่านอยู่แล้ว
นากะเจ๊เตยก็คงไม่อ่าน -*-
เราอยากกลับไป ทุกขณะลมหายใจ แต่ เราจะฝืนตัวเองได้หรอ
เราจะทำตามที่พีบอก เราต้องคว้าฝันของตัวเอง ไม่ใช่ของใคร
ความฝันจะกลายเป็นความจริง ก็ต่อเมื่อเราได้ทำมันสำเร็จ
แพง ลืมตาเถอะ ตื่นได้แล้ว เราอยู่บนโลกใบนี้แล้ว
เรารู้สึกอึดอัด หายใจไม่คล่อง เราอยากเห็นแสงอาทิตย์ซะที ได้โปรด พอแล้วกับฤดูนี้
เราอยากกลับไปตอน ป.3 จังเลย
ตอนนั้นเราทำทุกอย่างที่อยากทำ เราอ่าน แฮรี่รวดเดียว 8 ชั่วโมงจบเล่ม 1
เราอ่านเดอะลอร์ดภาคแรกจบใน 1 อาทิตย์
เราเคยปั่นจักรยานไปไกลถึงรูปปั้นนางเงือก
เรากลับไปหาเด็กคนนั้นไม่ได้อีกแล้ว
ฝนทำให้เราลืมแสงสว่างทั้งหมดเลย
เรา รู้สึกแย่ทุกครั้งเวลาฝนตก ไม่รู้ทำไม แต่ก็ ไม่ได้มากมายอะไรนะ แต่ไม่ชอบ
พรุ่งนี้ได้โปรด ขอแดดเปรี้ยงๆซักวันเหอะ
เราตัดสินใจแล้ว เราอยากได้สิ่งนั้นมาก และถ้าเราไม่ทำอะไรก็คงไม่ได้
แต่ เรา จะปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมแล้ว
มีโอกาสอีกมากมายในอนาคต
จำคำพูดนั้นได้มั๊ยที่ทำให้เราร้องไห้
น้ำเสียงอ่อนๆของจ๋า ที่รู้สึกสบายใจเวลาที่ได้ฟัง เสียงอ่อนๆ เบาๆ ยิ้มๆ
เสียงที่ฟังแล้วรู้สึกดี ความรู้สึกที่ให้มามันยิ่งใหญ่จนอธิบายไม่ถูก
"แพงไม่เห็นจะต้องกลัวอะไรเลย แพงมีดีของแพง ที่แพงและเค้าก็รู้ดี
สาวมั่นใจ ทำอะไรก็สำเร็จ แพงไม่เห็นจะต้องกลัวใครบนโลกเลยนี่นา"
จะว่าอะไรไหม แปลกจัง ทั้งๆที่คำพูดนี้มันผ่านมา 2 ปีแล้ว
แต่หยดน้ำบนแป้นคีย์บอร์ดมันมีไม่ถึง 2 วินาทีก่อนหน้านี้เอง
ถึงคำพูดจะเลือนหาย แต่ความรู้สึกจะยิ่งใหญ่เสมอ
แด่เธอที่รัก