::ทำไมฉันถึงบริจาคเลือด::
posted on 21 Dec 2011 10:44 by asirupทุก ๆ ครั้ง ที่ฉันก้าวเข้าไปในโรงพยาบาล เพื่อบริจาคเลือด มันมักจะเกิดอาการเพลียๆ กับฉันเสมอ
หัวใจเต้นแรง หน้าซีด ขาสั่น รู้สึกคลื่นเหียน วิงเวียน อยากอาเจียน สารพัดจะอาการ
เพื่อนที่ไปกับฉัน จะรู้เสมอ ว่า ฉันกลัวเจ็บเพียงไร และทุกๆครั้ง ที่บริจาคเลือด ฉันจะร้องไห้ตลอดมา
แต่ ฉันทำเพื่อสิ่งใดล่ะ ??
ที่ ๆ ฉันอยู่ คือ จังหวัดสงขลา ที่นั่นมีโรงพยาบาลสงขลานครินทร์
อยู่ที่อำเภอหาดใหญ่ เป็นโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้
ทุกๆ เคสที่ร้ายแรง จะถูกนำมาไว้ที่นี่ รวมไปถึงผู้บาดเจ็บจากสถานการณ์ชายแดนใต้
เป็นเหตุสำคัญ ที่ฉันอยากแบ่งปันเลือดของฉัน เพราะบ่อยครั้ง จะมีผู้เสียชีวิต เนื่องจาก เลือดไม่พอ
ทุกๆครั้ง ฉันหวังว่า ไอ้เลือด ครึ่งลิตรของฉัน จะสามารถช่วยชีวิตใครสักคนเอาไว้บ้าง
หรือ เพียงยืดเวลา ให้เขาได้มีโอกาสร่ำลาคนที่เขารักเป็นครั้งสุดท้ายได้ก็ยังดี
และ ฉันก็แอบคิดเอาไว้นิด ๆ นะ ว่า หาก ฉัน หรือคนในครอบครัวของฉัน เกิดเลือดกระฉูด สูญเสียเลือด
และต้องการเลือดขึ้นมา ถึงเวลานั้น ก็ยังจะมีเลือดให้คนที่ฉันรัก หรือแม้แต่ตัวฉันเอง
แต่เหตุที่สำคัญกว่านั้น สำหรับฉัน คือ
เด็กๆ ที่ป่วยเป็นโรตไต และต้องฟอกไตอยู่เรื่อย ๆ หรือ เด็กๆ ที่จำเป็นต้องรับการให้เลือด
เมื่อฉันเดินไปในโรงพยาบาล จะผ่านศูนย์โรคเด็กก่อน
และทุกๆครั้ง ฉันจะเห็นเด็กตัวน้อย ๆ ราว ๆ 20 คน กำลังถูกให้เลือด
พวกเขาอยู่บนเตียงคนไข้ เรียงรายกันเป็นแถว ในห้องโถงใหญ่
เข็มเจาะเลือดน่ะ ใหญ่กว่าเข็มเติมหมึกปริ๊นเตอร์ซะอีก
ทุกครั้ง ฉันจะกลัวมาก เมื่อเจ้าโลหะเย็นๆ แหลมคม
ฝังเข้าไปในแขนอุ่นๆ นุ่มนิ่มของฉัน เพื่อสูบเอาเลือดออกมา
แขนของเด็กๆ ประมาณ 7 ถึง 12 ขวบพวกนั้น เล็กกว่าแขนฉันตั้งครึ่ง
พวกเขาทุกคน ล้วนผอมแห้งแรงน้อย ผิวมีสีเหลืองซีด
ข้างๆ เตียงมัก มีพ่อ กับแม่ ยืนคอยให้กำลังใจ
ให้เทวดา หรือ นางฟ้าน้อยๆ ของพวกเขา อดทนต่อความเจ็บป่วย โรคภัย หรืออะไรก็ตามแต่
ทุกครั้ง ฉันจะยิ้มให้เด็กๆ พวกนั้น และได้รอยยิ้มกลับมาเสมอ
รอยยิ้มนั่น ปัดเป่าความขี้ขลาดตาขาวของฉันให้หายไป
ฉันขึ้นไปบริจาคเลือดที่คลังเลือดด้วยใจกล้าหาญ
และ เมื่อฉันลงมา พร้อมแขนซ้ายที่แปะพลาสเตอร์เอาไว้
ฉันก็อดไม่ได้ ที่จะเดินผ่านบริเวณนั้นอีกครั้ง
และฉันก็คิดในใจ
.
.
.
.
มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ ไอ้หนู อีหนู
หนึ่งในถุงเลือดนั่น อาจจะเป็นของพี่ แล้วติดชื่อพี่เอาไว้ก็ได้
ทุกสามเดือน พี่จะมาที่นี่ พี่จะเอาเลือดมาให้
ดังนั้น ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นอะไร
อดทนไว้ นะ มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ
เพราะพรุ่งนี้ และวันต่อๆไป อาจมีอะไรที่งดงาม รอพวกเจ้าอ